Een lentehike met bijna zomers weer

Zaterdag 30 Maart, 11:00

Anja en ik lopen van ons hotel in Ommen op ons dooie gemakje de 500 meter naar het NS station in een fris ochtendzonnetje.
Gisterenavond zijn we hier doodop aangekomen na een week van veel werken, thuis een gezin draaiend houden en alle sores die daar bij komen kijken.
We hadden besloten om een dag eerder te komen, op ons gemak wakker te worden en te onbijten en dan daarna heel op het gemakje ruim op tijd op het verzamelpunt te arriveren. Onthaasten is aan ons wel besteed na zo’n week.
Liever dat dan vandaag om 7 uur opstaan om de ruim 2 en half uur durende rit te maken in de hoop op tijd te komen.

Raymond en Yolanda hebben we al even gezien deze ochtend, die reden toeterend voorbij op weg naar het eindpunt om daar de auto te stallen en als we aankomen op het station zit Martijn al op ons te wachten, genietend van een broodje in de ochtendzon.
Het weer is perfect, een stralende lentedag met een verfrissend windje, en het vooruitzicht oude bekenden te zien voor een gezamelijke 2 daagse hike doet de stress van de werkweek snel vergeten.
We verhuizen van perron naar een terras voor het station waar we iedereen mooi aan kunnen zien komen en rond het tijdstip van afspraak komen er van verschillende richtingen mensen op ons af die duidelijk de uiterlijke kenmerken van een hiker dragen: goretex jasjes, julbo zonnebrillen, rugzakjes/rugzakken en dikke wandelstappers. Een voor een of soms met een auto tegelijk komt iedereen binnen en er wordt voorgesteld en/of weergezien.
We drinken er een thee, koffie of een frisdrankje en om 11 uur gaat de groep in de benen,
Binnen een paar honderd meter zijn we tussen de bebouwing vandaag en lopen we in de rust van het bos.
Rust? Een kakofonie van hondengeblaf komt ons tegenmoet omdat we een terrein van een kynologische club naderen waar het waarschijnlijk vanwege het mooie lenteweer erg druk lijkt te zijn.
Je hebt hondenclubs en hondenclubs maar dit is weer eens een echte: honden in de categorie waaks, agressief gecoupeerde oren en een beetje eng worden vergezeld door dito mannen in bomberjacks, kaalgeschoren koppen en liefst grote snorren. De gemiddelde kreet die over het terrein schalt is: HIERRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!!!!, liefst uitgeschreeuwd met een roodaangelopen kop.
Het mooiste is dat Mike, de hond van Jitse heel veel aandacht krijgt van zowel bomberjacks als hun wild blaffende huisdiertjes maar niet op of om kijkt.
Het doet deze kruising tussen een Duitse Herder en een Europeesche Wolf werkelijk helemaal geen bal.
Een schitterend maar vooral erg lief beest dat zich letterlijk het heen en weer rent om de groep maar bij elkaar te houden.

Maar al snel lopen we echt in de weldadige rust van het afwisselende landschap waarbij we door bossen, heidevelden, akkerland met boerderijtjes á lá Bartje en uiteindelijk over de Lemelerberg wandelen. Met op zijn tijd een pauze, koffie of bosbessensoep (Sterk aanbevolen door wintersportbehoeftige tandartsen als vulling voor een Limburgse Vlaai) lopen we het laatste uur langs het riviertje de Regge naar een scouting terrein waar we vriendelijk welkom worden geheten door een diep slapende man in een stoeltje, een schuurmachine en een hartelijke dame die ons onze plek wijst.

Er is een kampvuurplek, onbeperkt hout door de storm van 18 Januari jl., perfecte plekjes voor onze tenten met nog net uitzicht over de weilanden, een toiletgebouwtje en een kraan met drinkwater op de plaats
En dat voor 4 euro pp? Het is geen wildkamperen, maar wel zo relaxed. Behalve ons groepje is er verder niemand dus zo ver staat het allemaal niet af van wildkamperen.
Snel staan de tentjes, varierend van Hilleberg Nallo’s tot een prachtig 1 persoonskoepeltje van de LIDL en Laurens zijn tarpje keurig opgesteld en kan er aan de maaltijden begonnen worden.
Al tijdens het koken komen de verhalen al weer los en dat is later op de avond alleen maar beter.
Er komen de gebruikelijke flesjes schotse whisky en een portje of wijntje te voorschijn en de avond vliegt zoals gebruikelijk weer voorbij.
We nemen afscheid van Harry, Raymond en Yolanda die andere bezigheden hebben en nadat de laatste wandelaars om 02:00 het vuur gedooft hebben wordt het snel erg stil op ons veldje.

Zondag 1 April, 08:00

Er wordt al weer gerommeld, koffie gezet en toch ook nog wat gesnurkt maar langzaam maar zeker lopen we allemaal weer wat stijfjes rond in het zachte ochtendlicht met de belofte van een prachtige dag.
Piet Paulusma had weer eens goed weer beloofd en hij had voor de verandering nog een keertje gelijk ook.
We wachten op Gerben, die een dagje mee zal lopen en die na wat sms’jes gisteravond beloofd heeft vers afgebakken croissantjes mee te brengen.
En dat doet hij!
Welk een luxe, ‘s ochtends vroeg in een bos een vers croissantje en een espressootje erbij…
Het lijkt wel vakantie…
Maar er moet ook weer gewandeld worden, en om 10:00 is de groep weer vertrekklaar en gaan we na afrekenen weer op stap.
Wat strammer dan gisteren, en ook is de route iets minder afwisselend, maar toch, ook dit is weer een prachtige wandeldag. We lopen wat minder kilometers, maar tegen de tijd dat we weer in de buurt van het eindpunt zijn is het dan ook wel weer mooi geweest.
Op het zelfde terras waar we gisteren verzamelden eten we nu wat en nemen we met zo’n 35 kilometer in de benen weer afscheid tot een volgende keer.

Inmiddels ligt Anja lekker moe te slapen, en ik zal zo ook haar voorbeeld volgen, lekker dromen van een mooi weekend in een mooi stukje Nederland.
Laurens bedankt voor de organisatie, de rest van de groep: bedankt voor het aangename wandelgezelschap!

Rob

Meer foto's van deze dag zijn terug te vinden in de foto-albums, reacties zijn te lezen op het prikbord.